Inloggen

sluiten
Gebruikersnaam
Wachtwoord
wachtwoord vergeten?
onthoud mij
Nog geen lid?
Klik hier om u te registreren

Wachtwoord opvragen

sluiten
Vul hieronder uw e-mailadres of gebruikersnaam in en
wij zenden u een nieuw wachtwoord toe.
Nog geen lid?
Klik hier om u te registreren
Home » Nieuws » Opinie


Tag cloud

Een groot maar weinig onderkend gevaar

Opinie
Geplaatst op vrijdag 22 juni 2001 reacties 0 reacties printen print

De discussie over de problemen in de huisartsenwereld is door enkele waarnemende en praktijkzoekende huisartsen de laatste tijd met toenemende aandacht gevolgd. Deze discussie en verschillende gegevens analyserend komen er een aantal kernproblemen aan het licht. Voor alle duidelijkheid hebben wij deze problemen op een rijtje gezet. Daarin hebben we geprobeerd zo volledig mogelijk te zijn.
1)      Te hoge werkdruk veroorzaakt door o.a.
a)      Toegenomen medische consumptie bij de individuele patiënt.
b)      Toegenomen oneigenlijke medische consumptie tijdens de avond-, nacht- en weekenduren.
c)      Vergrijzing.
d)      Langere consultduur door gebrekkige kennis van de Nederlandse taal en cultuur bij een deel van de nog steeds toenemende allochtone populatie in bepaalde gebieden.
e)      Taakverschuiving van intramuraal naar extramuraal.
f)        Toenemende tekorten in het aantal praktiserende huisartsen.
g)      Hogere eisen die aan de huisartsenzorg worden gesteld door:

i)        De regering/beroepsgroep zelf zich bijvoorbeeld tonend in verplichte nascholing, kwaliteitsjaarverslag, verplichte klachtencommissie.
ii)       Patiënten.
iii)     Tuchtcommissie zich tonend in steeds strengere uitspraken die suggereren dat de onzekerheidsmarge waarmee een huisarts noodzakelijkerwijs altijd werkt steeds kleiner wordt.

h)      Personeelstekorten in andere delen van de zorg leidend tot meer werk in de huisartsenzorg (bijvoorbeeld wachtlijstbemiddeling).

2)      Te lage praktijkkostenvergoeding en een niet bij de tijd passend honorarium.

a)      De belangrijkste oorzaak hiervan is het feit dat de regering de 1e lijnsgezondheidszorg enerzijds als maatschappelijke voorziening beschouwt ( de gezondheidszorg is voor iedereen toegankelijk en van hoge kwaliteit), anderzijds als een goed te sturen economisch product (de zorg moet goedkoop blijven). Het meest treffende voorbeeld van deze ambivalentie uit zich in het gelijktijdig bestaan van een CTG en een NMA. De gevleugelde woorden van eind jaren tachtig, meer doen met minder geld, hebben hun maximale betekenis in de huisartsenzorg gekregen.
b)      Ook de ziektekostenverzekeraars lijken absoluut niet oprecht bereid om meer geld te steken in de huisartsenzorg. Dit is ook niet in hun directe belang. Zij willen net als de regering voor een dubbeltje op de eerste rij zitten. Het zijn uiteindelijk commerciële organisaties die er alle belang bij hebben om zoveel mogelijk gedaan te krijgen voor zo min mogelijk geld. De winstmarge is dan simpelweg hoger.

3)      Ernstige afname van het plezier in en de voldoening van het vak door bovengenoemde problemen. Zo is bijvoorbeeld de huisarts meer en meer bezig met allerlei, oneigenlijke,  secundaire zaken zoals bijvoorbeeld wachtlijstbemiddeling. Gelijktijdig ziet hij of zij het inkomen dalen, de werkdruk stijgen en zowel de regering als de patiënten steeds meer eisen stellen.

4)      Statusverlies door bovengenoemde problemen. Dit verlies is zowel binnen de medische professie zichtbaar als daarbuiten.

Het is nu juist deze combinatie van problemen die de huisartsenzorg ernstige schade berokkent. Dat het slecht gaat met de huisartsen toont zich in het feit dat er steeds meer collega’s overspannen raken in met name de grote stad en dan vooral in bepaalde wijken en het feit dat ook steeds meer collega’s overwegen om vervroegd met pensioen te gaan. Maar tegelijkertijd dreigt er ook gevaar met betrekking tot de toestroom van nieuwe huisartsen. Zo behoeft men geen analyticus te zijn om te concluderen dat voor de meeste hierboven genoemde problemen bedroevend weinig oplossingen klaarliggen en dat sommige problemen alleen door een wonder op korte termijn kunnen worden opgelost. Daarbij komt het feit dat de huizenprijzen de laatste jaren exorbitant gestegen zijn, waardoor het voor een startende huisarts vrijwel onmogelijk is zowel een praktijk als een behoorlijk huis te financieren bij de huidige vergoedingen. Bovendien zijn bepaalde wijken gekenmerkt door een achterstandspopulatie waarvan men weet dat dit ook niet een van de makkelijkste patiëntengroepen is. Kortom de praktijkzoekende huisarts wordt geconfronteerd met een hoeveelheid aan problemen waarvan de oplossing ver weg lijkt te zijn. Het is voor iedere huisarts, dus ook voor praktijkzoekende huisartsen,  weinig  aantrekkelijk om in een situatie te gaan werken waarin de werkdruk hoog is en het werkplezier laag. Als het dan ook nog financieel bijna niet meer haalbaar is door alleen al de hoge kosten in de grote stad dan is de keus voor deze groep huisartsen waarschijnlijk ook snel gemaakt. De bedragjes die we er van de minister en ZN bij hebben gekregen zijn volstrekt onvoldoende om de bovengenoemde problemen op te lossen. Nu afwachten onder het motto een half ei is beter dan een lege dop zal deze groep van praktijkzoekende huisartsen alleen maar eerder doen besluiten om hun heil in een andere sector te gaan zoeken. Verder zal het langer laten voortduren van alle problemen in de huisartsenwereld  alleen tot een snelle verdere afname leiden van het aantal kandidaten voor de huisartsenopleiding. We verliezen per dag meer aan aantrekkingskracht op basisartsen. Sommige opleidingsinstituten krijgen hun klasjes nu al niet eens meer vol. Hoe dachten we de opleidingen uit te breiden als er geen kandidaten te vinden zijn? Want wie gaat nu nog beginnen aan een opleiding voor een vak waarover je al enige jaren hoort dat dit vak steeds slechter wordt betaald, steeds minder wordt gewaardeerd in immateriële zin en waar de werkdruk hoog is, als je met een luttele 1,2 of 3 jaar opleiding meer, een in alle opzichten veel beter gewaardeerde en betaalde specialist kan zijn.

Kortom het huisartsenvak wordt steeds onaantrekkelijker voor basisartsen en startende huisartsen. Dit is een sluipend gevaar dat naar ons idee veel groter is dan men zich realiseert blijkens het weinige wat erover wordt geschreven en de mening van de LHV om nu maar weer aan de onderhandelingstafel te gaan zitten. Alsof daar zoveel bereikt is de laatste tijd. Slechts als we ons gezamenlijk (zowel kandidaat huisartsen, praktijkzoekende, waarnemende en gevestigde huisartsen) op dit moment inzetten tegen de teloorgang van dit overigens naar onze mening in essentie zeer leuke vak, dan kunnen we het tij misschien nog enigszins op tijd keren.


Het belangrijkste is echter dat iedereen ziet dat er nu iets moet gebeuren en niet weer over een half jaar. De waardering voor ons vak (zowel materieel als immaterieel) moet nu aan het veranderen slaan en niet over nog eens…..hoeveel jaar meer!
Anja Vloemans            Lydia Voorkamp            Ramon Naarden

Een groot maar weinig onderkend gevaar


Voeg een nieuwe reactie toe



Reacties

Nog geen reacties
Word nu lid van HuisartsVandaag en profiteer van extra voordelen!

Altijd toegang tot het laatste nieuws
Reageer en communiceer met andere huisartsen
Dag- en dienstwaarnemingen, vacante praktijken en vacatures
Links naar gratis geaccrediteerde nascholingen
Dagelijks uitgebreide nieuwsbrieven

[Klik hier om u aan te melden]

Advertentie



Categorieën

Laatste reacties

Publieke Poll

Met welke stelling ben je het eens, mijn opinie over de NHG accreditatie is:
Moet worden afgeschaft, te veel werk te weinig opbrengst
Moet in sterk afgeslankte vorm gehandhaafd blijven
Moet in de huidige vorm elk jaar plaatsvinden
Moet in de huidige vorm minder vaak plaatsvinden
Geplaatst: 13-03-2017 Bekijk alle

HuisartsVandaag +Plus

gevraagd
gevraagd
gevraagd
gevraagd
gevraagd

Word lid en kom in contact met collega's
Kantooruren
Diensturen
Diensturen
Diensturen
Kantooruren
Kantooruren
Kantooruren
Diensturen
Diensturen
Diensturen
Kantooruren
Diensturen

Word lid en kom in contact met collega's